| Father, it's too late for making up with you | |
| The time for debates on honour is over now | |
| You won, didn't you? You left me without goodbye | |
| Or a look that told of your feelings for me. | |
| Should I have loved you father, | |
| More than I did | |
| that wans't so easy to do. | |
| If I have loved others | |
| I swear I have loved | |
| you the most |
Saturday, July 16, 2016
Father, it's too late for making up with you ..... Kamala Das....
Monday, July 11, 2016
Innocence - Paul Cox
Roger Ebert
Here is the most passionate and tender love story in many years, so touching because it is not about a story, not about stars, not about a plot, not about sex, not about nudity, but about love itself. True, timeless, undefeated love. "Innocence" tells the story of two people who were lovers in Belgium as teenagers and discover each other, incredibly, both living in Adelaide, Australia, in their late 60s. They meet for tea and there is a little awkward small talk and then suddenly they realize that all the old feelings are still there. They are still in love. And not in some sentimental version of love for the twilight years, but in mad, passionate, demanding, forgiving, accepting love.
Here is the most passionate and tender love story in many years, so touching because it is not about a story, not about stars, not about a plot, not about sex, not about nudity, but about love itself. True, timeless, undefeated love. "Innocence" tells the story of two people who were lovers in Belgium as teenagers and discover each other, incredibly, both living in Adelaide, Australia, in their late 60s. They meet for tea and there is a little awkward small talk and then suddenly they realize that all the old feelings are still there. They are still in love. And not in some sentimental version of love for the twilight years, but in mad, passionate, demanding, forgiving, accepting love.
Their names are Claire (Julia Blake) and Andreas (Charles "Bud" Tingwell). Both actors are respected in Australia, both unknown in North America, which is all the better, because the purity of this story would be diffused by the presence of familiar faces (perhaps, for example, "The Bridges of Madison County" would have seemed riskier without the familiarity of Clint Eastwood and Meryl Streep).
Andreas is a retired music teacher. His wife died 30 years ago. Claire has long been married to John (Terry Norris), in a marriage she thinks, in that bittersweet phrase, will see her out. Both Claire and Andreas have children, friends, people who count on their predictability. How, for example, does Andreas' housekeeper of many years feel when she discovers (as a housekeeper must) that he is sleeping with someone?
Not that sleeping with someone is that easy. In the movies, characters fall into bed with the casual ease of youth or experience, and no film ever stops to consider that questions of modesty, fear or shyness might be involved. Paul Cox is a director who never loses sight of the humor even in the most fraught situations, and there is a moment in the film that is just about perfect, when Claire and Andreas find themselves at last unmistakably alone in a bedroom, and she says: "If we're going to do this--let's do it like grownups. First, close the curtains. Then, close your eyes."
"Innocence" has no villains. The treatment of John, Claire's husband, is instructive. He is not made into a monster who deserves to be dumped. He is simply a creature of long habit, a man who is waiting it out, who wears the blinders of routine, who expects his life will continue more or less in the same way until accident or illness brings it to a close. When Claire decides to tell him about Andreas ("I'm too old to lie"), his reaction is a study in complexities, and Cox knows human nature deeply enough to observe that in addition to feeling betrayed, disappointed and hurt, John also feels--well, although he doesn't acknowledge it, somehow grateful for the excitement. At last something unexpected has happened in the long slow march of his life.
The casting of Blake and Tingwell must have been a delicate matter. It is necessary for them to look their age (unlike aging Hollywood stars who seem stuck at 45 until they die). But they must not seem dry and brittle, as if left on the shelf too long. Both of them seem touchable, warm, healthy, alive to tenderness and humor. And there is a sweet macho stubbornness in Tingwell's Andreas, who refuses to accept the world's verdict that he must be over "that sort of thing" at "his age." He is not over it, because, as he writes her in the letter that brings them together, he always imagined them on a journey together, and if she is still alive then the possibility of that journey is alive. If 69 is a little late to continue what was started at 19--what is the alternative?
Many things happen in the movie that I have not hinted at. You must share their discoveries as they happen. By the end, if you are like me, you will feel that something transcendent has taken place. This is the kind of film that makes critics want to reach out and shake their readers. Andrew Sarris, for example, who usually maintains a certain practiced objectivity, writes: "The climax of the film is accompanied by a thrilling musical score that lifts the characters to a sublime metaphysical level such as is seldom attained in the cinema." Then he goes on to call "Innocence" a "film for the ages." You see what I mean.
For myself, "Innocence" is a song of joy and hope, and like its characters it is grown-up. Here is a movie that believes love leads to sex, made at a time when movies believe that sex leads to love. But sex is only mechanical unless each holds the other like priceless treasure, to be defended against all of the hazards of the world. This movie is so wise about love it makes us wonder what other love stories think they are about.
Saturday, July 09, 2016
വൈലോപ്പിള്ളി
" എന്നെ മാര്ക്സിസ്റ്റ് ആയി പരിഗണിക്കുന്ന നിരൂപകന്മാരുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഒരു മാര്ക്സിസ്റ്റ് കവിയുടെ വളര്ച്ച ഈ കവിതകളില്കൂടി കണ്ടെത്താമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരുണ്ടാകാം. ഒരു കവിയുടെ വളര്ച്ച എന്നു പറയുന്നതാവും ശരി. കാരണം, ഞാന് നിയതാര്ത്ഥത്തില് ഒരു മാര്ക്സിസ്റ്റല്ല. ഞാന്, കിനാവു കാണുന്ന സ്വതന്ത്ര മനുഷ്യരുടെ ലോകം സാധിത പ്രായമാക്കാന് അവര് ചെയ്യുന്ന ത്യാഗോജ്വല യത്നത്തെ ഞാന് മാനിക്കുന്നുണ്ടെന്നു മാത്രം "
'കാവ്യലോക സ്മരണകള്' - വൈലോപ്പിള്ളി
'കാവ്യലോക സ്മരണകള്' - വൈലോപ്പിള്ളി
Sunday, June 26, 2016
നടവഴിയിലെ നേരുകള്
നടവഴിയിലെ നേരുകള് എഴുതാനുണ്ടായ സാഹചര്യം
പ്രസവത്തെത്തുടര്ന്നുണ്ടായ പരിക്കില് ഈ ലോകവുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലാതെ ദിവസങ്ങളോളം ഞാന് കിടന്നു. ഒടുവില് ശരീരത്തിന്റെ ദുശാഠ്യംപോലെ ഇടയ്ക്കു വീണുകിട്ടിയ ഓര്മകളില് നിന്നാണ് ഈ പുസ്തകം ജന്മംകൊണ്ടത്.
പലപ്പോഴും കണ്ണു നിറയുന്ന അനുഭവങ്ങളാവും അനാഥര്ക്കും തെരുവിലെ ബാല്യങ്ങള്ക്കും പറയാനുണ്ടാവുക. ജീവിത്തില് ഒരിക്കലെങ്കിലും അനാഥത്വം
അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തവര്ക്ക് നടവഴിയിലെ നേരുകള് അതിശയോക്തിയായോ കെട്ടുകഥയായോ തോന്നാം. എന്നാല് ഒന്നു ചുറ്റു കണ്ണോടിച്ചാല് നമുക്ക് ചുറ്റിലും ഇത്തരമാളുകളെ കാണാം.
പക്ഷേ നാം അവരെ കണ്ടിട്ടും കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്നു. സമൂഹത്തിന് നേരെ ഉയര്ത്തുന്ന ചോദ്യമായി നടവഴിയിലെ നേരുകള് വായനാലോകത്ത് എന്നുമുണ്ടാകും.
ഒരു പെണ്കുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തില് നടന്ന സംഭവങ്ങളാണ് നടവഴിയിലെ നേരുകള്. ജീവിതത്തിലുണ്ടായ ഇത്തരം അനുഭവങ്ങള് പുറംലോകമറിയാതിരിക്കാനല്ലേ എല്ലാവരും ശ്രമിക്കുന്നത്?
പുസ്തകത്തില് എഴുതിച്ചേര്ത്തതെല്ലാം ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളല്ല. വിമ്മിഷ്ടപ്പെടായ്കയാല് എടുത്തു പറയാന് ഒന്നുമില്ല
Tuesday, June 21, 2016
G. Sankarakkuripp - Sooryakanthiyum Mattu Pradhana Kavithakalum
"അത്രമേല് പ്രാണനും പ്രാണനായ് നിന്ന നീ
യാത്ര പറയാതെ പോയതുചിതമോ?
വിണ്ണില് വെളിച്ചമെഴുതി നിന്നീടുമോ
കണ്ണിലൊരുകുറി കൂടി ക്ഷണപ്രഭേ?"
സൗന്ദര്യദേവത
പി.കുഞ്ഞിരാമന്നായര്
Sunday, June 19, 2016
25 വയസ്സിന് മുമ്പ് വായിച്ചിരിക്കേണ്ട പുസ്തകങ്ങള് | പ്രൊഫ. ജയേന്ദ്രന് പറയുന്നു
5 മുതല് പത്തു വയസുവരെയുള്ള കുട്ടികള്ക്ക് വായനക്ക് അനുയോജ്യമായ പുസ്തകങ്ങളാണ്
ഈസോപ്പു കഥകള്
പഞ്ചതന്ത്ര കഥകള്
ആലീസ് ഇന് വണ്ടര്ലാന്ഡ്
മഹാഭാരതവും രാമായണവും- പുനരാഖ്യാനം ചെയ്തത്
ജംഗിള്ബുക്ക്- റുഡ്യാര്ഡ് കിപ്ലിങ്
10 മുതല് 15 വയസുവരെയുള്ള കുട്ടികള്ക്ക് വായിക്കാന് പറ്റിയ പുസ്തകങ്ങളാണ്
ടോം സോയര്- മാര്ക്ക് ട്വയിന്
ഐവാന് ഹോ- വാള്ട്ടര് സ്കോട്ട്
ഗോര- രബീന്ദ്ര നാഥ ടാഗോര്
ദ ബാച്ച്ലര് ഓഫ് ആര്ട്സ്- ആര്.കെ. നാരായണന്
ജേര്ണി ടു ദ സെന്റര് ഓഫ് ദ എര്ത്ത്- ജൂള്സ് വെര്ണെ
ഷെര്ലക് ഹോംസ്- ആര്തര് കൊനാന് ഡോയല്
ഓള് ക്രീച്ചേഴ്സ് ഗ്രേറ്റ് ആന്ഡ് സ്മാള്- ജെയിംസ് ഹാരിയറ്റ്
മാന് ഈറ്റേഴ്സ് ഓഫ് കുമയൂണ്- ജിം കോര്ബെറ്റ്
സോമര്സെറ്റ് മോമിന്റെ ചെറുകഥകള്
ജോനാഥന് ലിവിങ്സ്റ്റണ് സീഗള്- റിച്ചാര്ഡ് ബാക്ക്
15 മുതല് 25 വരെ പ്രായമുള്ളവര്ക്ക് വായിക്കാന് അനുയോജ്യമായവ
ദ ഓള്ഡ് മാന് ആന്ഡ് ദ സീ- ഏണസ്റ്റ് ഹെമിങ്വേ
ഗ്രേപ്സ് ഓഫ് റാഥ്- ജോണ് സ്റ്റെയിന്ബാക്ക്
സോര്ബാ ദ ഗ്രീക്ക്- നിക്കോസ് കസന്ദ്സക്കിസ്
ലസ്റ്റ് ഫോര് ലൈഫ്- ഇര്വിങ് സ്റ്റോണ്
ഓള് ക്വയറ്റ് ഓണ് ദ വെസ്റ്റേണ് ഫ്രണ്ട്- എറിക്ക് മറിയ റെമാര്ക്യു
വാര് ആന്ഡ് പീസ്- ടോള്സ്റ്റോയി
ബ്രദേഴ്സ് ഓഫ് കാരമസോവ്- ദസ്തയേവ്സ്കി
വണ് ഹണ്ഡ്രഡ് ഇയര് ഓഫ് സോളിറ്റിയൂഡ്- മാര്ക്കേസ്
ഡാവിഞ്ചി കോഡ്-ഡാന് ബ്രൗണ്
ദ സ്റ്റോറി ഓഫ് സാന്മിഷേല് -ആക്സല് മുന്തേ
ദ സ്നോ ലെപ്പേഡ്- പീറ്റര് മാത്തിസണ്
സാധന- രബീന്ദ്ര നാഥ ടാഗോര്
കൃഷ്ണ- ദ മാന് ആന്ഡ് ഹിസ് ഫിലോസഫി- ഓഷോ
ഓള്ഡ് പാത്ത് വൈറ്റ് ക്ലൗഡ്സ്- തിച്ച് ഞാറ്റ് ഹാന്
വെന് ബ്രീത്ത് ബികം എയര്- പോള് കലാനിധി
വായനയ്ക്കു പ്രായഗണന വേണ്ടെന്നാണ് എഴുത്തുകാരന് സൂഭാഷ് ചന്ദ്രന്റെ അഭിപ്രായം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായത്തില് ബാല്യം തീരും മുമ്പ് മലയാളി അവശ്യം വായിച്ചിരിക്കേണ്ട പുസ്തകങ്ങള് ഇവയാണ്:
റഷ്യന് കുട്ടിക്കഥകളും ചിത്രങ്ങളും- വി.സുത്യേയെവ് ,
ലിറ്റില് പ്രിന്സ്- അന്ത്വാന് ദി സാങ്ത് എക്സ്യൂപെരി
പഞ്ചതന്ത്രം -വിഷ്ണുഗുപ്തന്. കഥാസരിത് സാഗരം
ഗ്രിമ്മിന്റെ കഥകള്- ജേക്കബ് ലുഡ്വിംഗ് കാറല് ഗ്രിം, വില്ഹെം കാറല് ഗ്രിം
ഐതിഹ്യമാല- കൊട്ടാരത്തില് ശങ്കുണ്ണി, സ്റ്റോറി ഓഫ് എ റിയല് മാന്
ബഷീര് കൃതികള്- സമ്പൂര്ണം, ഇറ്റാലിയന് നാടോടിക്കഥകള്- സമാഹാരം ഇറ്റാലിയോ കാല്വിനോ
ടോട്ടോച്ചാന്- തെത്സുകോ കുറൊയാനാഗി, ഈസോപ്പു കഥകള്-
ആയിരത്തൊന്ന് രാവുകള്, ഒരച്ഛന് മകള്ക്കയച്ച കത്തുകള് - ജവാഹര്ലാല് നെഹ്രു
എന്റെ സത്യാന്വേഷണ പരീക്ഷണങ്ങള്- മഹാത്മാ ഗാന്ധി, രാമായണം, മഹാഭാരതം
ഈസോപ്പു കഥകള്
പഞ്ചതന്ത്ര കഥകള്
ആലീസ് ഇന് വണ്ടര്ലാന്ഡ്
മഹാഭാരതവും രാമായണവും- പുനരാഖ്യാനം ചെയ്തത്
ജംഗിള്ബുക്ക്- റുഡ്യാര്ഡ് കിപ്ലിങ്
10 മുതല് 15 വയസുവരെയുള്ള കുട്ടികള്ക്ക് വായിക്കാന് പറ്റിയ പുസ്തകങ്ങളാണ്
ടോം സോയര്- മാര്ക്ക് ട്വയിന്
ഐവാന് ഹോ- വാള്ട്ടര് സ്കോട്ട്
ഗോര- രബീന്ദ്ര നാഥ ടാഗോര്
ദ ബാച്ച്ലര് ഓഫ് ആര്ട്സ്- ആര്.കെ. നാരായണന്
ജേര്ണി ടു ദ സെന്റര് ഓഫ് ദ എര്ത്ത്- ജൂള്സ് വെര്ണെ
ഷെര്ലക് ഹോംസ്- ആര്തര് കൊനാന് ഡോയല്
ഓള് ക്രീച്ചേഴ്സ് ഗ്രേറ്റ് ആന്ഡ് സ്മാള്- ജെയിംസ് ഹാരിയറ്റ്
മാന് ഈറ്റേഴ്സ് ഓഫ് കുമയൂണ്- ജിം കോര്ബെറ്റ്
സോമര്സെറ്റ് മോമിന്റെ ചെറുകഥകള്
ജോനാഥന് ലിവിങ്സ്റ്റണ് സീഗള്- റിച്ചാര്ഡ് ബാക്ക്
15 മുതല് 25 വരെ പ്രായമുള്ളവര്ക്ക് വായിക്കാന് അനുയോജ്യമായവ
ദ ഓള്ഡ് മാന് ആന്ഡ് ദ സീ- ഏണസ്റ്റ് ഹെമിങ്വേ
ഗ്രേപ്സ് ഓഫ് റാഥ്- ജോണ് സ്റ്റെയിന്ബാക്ക്
സോര്ബാ ദ ഗ്രീക്ക്- നിക്കോസ് കസന്ദ്സക്കിസ്
ലസ്റ്റ് ഫോര് ലൈഫ്- ഇര്വിങ് സ്റ്റോണ്
ഓള് ക്വയറ്റ് ഓണ് ദ വെസ്റ്റേണ് ഫ്രണ്ട്- എറിക്ക് മറിയ റെമാര്ക്യു
വാര് ആന്ഡ് പീസ്- ടോള്സ്റ്റോയി
ബ്രദേഴ്സ് ഓഫ് കാരമസോവ്- ദസ്തയേവ്സ്കി
വണ് ഹണ്ഡ്രഡ് ഇയര് ഓഫ് സോളിറ്റിയൂഡ്- മാര്ക്കേസ്
ഡാവിഞ്ചി കോഡ്-ഡാന് ബ്രൗണ്
ദ സ്റ്റോറി ഓഫ് സാന്മിഷേല് -ആക്സല് മുന്തേ
ദ സ്നോ ലെപ്പേഡ്- പീറ്റര് മാത്തിസണ്
സാധന- രബീന്ദ്ര നാഥ ടാഗോര്
കൃഷ്ണ- ദ മാന് ആന്ഡ് ഹിസ് ഫിലോസഫി- ഓഷോ
ഓള്ഡ് പാത്ത് വൈറ്റ് ക്ലൗഡ്സ്- തിച്ച് ഞാറ്റ് ഹാന്
വെന് ബ്രീത്ത് ബികം എയര്- പോള് കലാനിധി
ബാല്യം തീരും മുമ്പ് വായിക്കേണ്ട പുസ്തകങ്ങള് | സുഭാഷ് ചന്ദ്രന് പറയുന്നു
വായനയ്ക്കു പ്രായഗണന വേണ്ടെന്നാണ് എഴുത്തുകാരന് സൂഭാഷ് ചന്ദ്രന്റെ അഭിപ്രായം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായത്തില് ബാല്യം തീരും മുമ്പ് മലയാളി അവശ്യം വായിച്ചിരിക്കേണ്ട പുസ്തകങ്ങള് ഇവയാണ്:റഷ്യന് കുട്ടിക്കഥകളും ചിത്രങ്ങളും- വി.സുത്യേയെവ് ,
ലിറ്റില് പ്രിന്സ്- അന്ത്വാന് ദി സാങ്ത് എക്സ്യൂപെരി
പഞ്ചതന്ത്രം -വിഷ്ണുഗുപ്തന്. കഥാസരിത് സാഗരം
ഗ്രിമ്മിന്റെ കഥകള്- ജേക്കബ് ലുഡ്വിംഗ് കാറല് ഗ്രിം, വില്ഹെം കാറല് ഗ്രിം
ഐതിഹ്യമാല- കൊട്ടാരത്തില് ശങ്കുണ്ണി, സ്റ്റോറി ഓഫ് എ റിയല് മാന്
ബഷീര് കൃതികള്- സമ്പൂര്ണം, ഇറ്റാലിയന് നാടോടിക്കഥകള്- സമാഹാരം ഇറ്റാലിയോ കാല്വിനോ
ടോട്ടോച്ചാന്- തെത്സുകോ കുറൊയാനാഗി, ഈസോപ്പു കഥകള്-
ആയിരത്തൊന്ന് രാവുകള്, ഒരച്ഛന് മകള്ക്കയച്ച കത്തുകള് - ജവാഹര്ലാല് നെഹ്രു
എന്റെ സത്യാന്വേഷണ പരീക്ഷണങ്ങള്- മഹാത്മാ ഗാന്ധി, രാമായണം, മഹാഭാരതം
Read more at: http://www.mathrubhumi.com/specials/books/vaayana-dinam/reading-makes-man-perfect-malayalam-news-1.11406495 മുതല് പത്തു വയസുവരെയുള്ള കുട്ടികള്ക്ക് വായനക്ക് അനുയോജ്യമായ പുസ്തകങ്ങളാണ്
ഈസോപ്പു കഥകള്
പഞ്ചതന്ത്ര കഥകള്
ആലീസ് ഇന് വണ്ടര്ലാന്ഡ്
മഹാഭാരത...
Read more at: http://www.mathrubhumi.com/specials/books/vaayana-dinam/reading-makes-man-perfect-malayalam-news-1.11406495 മുതല് പത്തു വയസുവരെയുള്ള കുട്ടികള്ക്ക് വായനക്ക് അനുയോജ്യമായ പുസ്തകങ്ങളാണ്
ഈസോപ്പു കഥകള്
പഞ്ചതന്ത്ര കഥകള്
ആലീസ് ഇന് വണ്ടര്ലാന്ഡ്
മഹാഭാരത...
Read more at: http://www.mathrubhumi.com/specials/books/vaayana-dinam/reading-makes-man-perfect-malayalam-news-1.11406495 മുതല് പത്തു വയസുവരെയുള്ള കുട്ടികള്ക്ക് വായനക്ക് അനുയോജ്യമായ പുസ്തകങ്ങളാണ്
ഈസോപ്പു കഥകള്
പഞ്ചതന്ത്ര കഥകള്
ആലീസ് ഇന് വണ്ടര്ലാന്ഡ്
മഹാഭാരത...
Read more at: http://www.mathrubhumi.com/specials/books/vaayana-dinam/reading-makes-man-perfect-malayalam-news-1.1140649പങ്കുവയ്ക്കുന്നത്.
5 മുതല് പത്തു വയസുവരെയുള്ള കുട്ടികള്ക്ക് വായനക്ക് അനുയോജ്യമായ പുസ്തകങ്ങളാണ്
ഈസോപ്പു കഥകള്
പഞ്ചതന്ത്ര കഥകള്
ആലീസ് ഇന് ...
Read more at: http://www.mathrubhumi.com/specials/books/vaayana-dinam/reading-makes-man-perfect-malayalam-news-1.1140649പങ്കുവയ്ക്കുന്നത്.
5 മുതല് പത്തു വയസുവരെയുള്ള കുട്ടികള്ക്ക് വായനക്ക് അനുയോജ്യമായ പുസ്തകങ്ങളാണ്
ഈസോപ്പു കഥകള്
പഞ്ചതന്ത്ര കഥകള്
ആലീസ് ഇന് ...
Read more at: http://www.mathrubhumi.com/specials/books/vaayana-dinam/reading-makes-man-perfect-malayalam-news-1.1140649
Read more at: http://www.mathrubhumi.com/specials/books/vaayana-dinam/reading-makes-man-perfect-malayalam-news-1.1140649
Monday, June 13, 2016
What should one not do in life?
100+ Answers
Max Lukominskyi,
Views • Most Viewed Writer in Life Advice
- Do Not Discuss People. Discuss ideas instead.
- Do Not Be Jealous. Firstly, it is extremely meanly. Secondly, it makes you look miserable. Thirdly, this feeling has never made anybody happier, luckier or more successful.
- Do Not Compare Yourself With Others. Live your own life and make sure it goes smoothly in the right direction.
- Do Not Overwork. Hard work has nothing to do with productivity. Work smarter instead of working harder.
- Do Not Be rude. Rudeness never shows your power but rather makes you look ridiculous and silly. Impress people with your politeness and let them respect you for that.
- Do Not Be Impulsive. Every time you disagree with something do not make hasty conclusions or decisions. Give it a chance and let it settle down in your mind for a while. Soon you can notice how your opinion regarding that issue has changed.
- Do Not Doubt Yourself Too Much. Embrace the truth. You are braver than you believe, smarter than you think and stronger than you seem. Go and get it!
- Do Not Be Afraid To Act. Fear is a reason that paralyzes people and stops them from taking action. Overcome your fears and start acting confidently.
- Do Not Spend Hours Surfing On Social Networks. Social networks are a great source of communication, interesting stories and funny pictures. But make sure you are not killing time from dawn till dusk there.
- Do Not Lose Details. While being focused on big picture, do not forget about tiny details. They do really matter.
- Do Not Lose Eye Contact. Develop a habit to look another person in his eyes while having a dialogue. It will let your partner be sure that you are listening carefully and you are totally involved.
- Do Not Sacrifice Your Sleep. Go to bed on time and have a good night`s rest. Good sleep is crucial for your creativity and long-term productivity.
- Do Not Lose Ideas. Always have a notepad with you. Every time you have an idea that pops up in your mind, take a minute to write it down or sketch it. Do not suppose that you will recall it later. They usually vanish.
- Do Not Hang Out With Pessimistic People. There are already a lot of bad and ugly things in this beautiful world that every once in a while make you upset.
- Do Not Lose Time Purposelessly. Spend every free minute you have with benefit. Read a book. Listen to podcast. Think. Dream. Act.
- Do Not Forget To Exercise Regularly. Good, exhausting, intense workouts. This is what lets you stay in a good shape, abstract from the daily routine and devote time to yourself.
- Do Not Postpone Anything. Especially the things that matter. The sooner you start moving toward your dreams the sooner you will enjoy the results of this journey.
- Do Not Stop Studying. Knowledge is crucial. If you do not want to be left behind, you need to constantly improve your knowledge and acquire new skills.
- Do Not Stop Smiling. Do it sincerely. Let your smile change the world.
- Do Not Be Too Realistic. Leave some place for miracles. Believe in impossible and give weird ideas a chance.
- Do Not Take People For Granted. Every single person in your life is worth appreciating.
- Do Not Leave Any Reasons For Regret. Take action now in order not to regret about missed opportunities in the future.
- Do Not Avoid Changes. Changes usually involve new opportunities, growth and development. Welcome them and let changes make your life more interesting and diverse.
- Do Not Give Up Chasing Your Dreams. Commit to your dreams and make them come true.
Friday, June 10, 2016
‘ഇവനില് കാപട്യം ഇല്ല’ (ഡി. ബാബുപോള്)
‘ഇവനില് കാപട്യം ഇല്ല’ (ഡി. ബാബുപോള്)
AMERICA 12-Dec-2012
നഥാനിയേല്: യോഹന്നാന്െറ സുവിശേഷത്തില് മാത്രം പരാമര്ശിക്കപ്പെടുന്ന പേര്, യേശുക്രിസ്തു നഥാനിയേലിന് ഒരു പ്രശംസ നല്കി: ‘ഇവനില് കപടം ഇല്ല’ (ബൈബ്ള്, യോഹന്നാന്െറ സുവിശേഷം, അധ്യായം 1, വാക്യം 47) നഥാനിയേലിന് പോരായ്മകള് ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു എന്നോ നഥാനിയേല് പാപംചെയ്യാത്ത നിഷ്കളങ്കനാണ് എന്നോ അല്ല സാക്ഷ്യം. ‘കാപട്യം ഇല്ല’ എന്നാണ് പറഞ്ഞത്.
പാപത്തേക്കാളും കുറവുകളേക്കാളും ഗരീയസ്സായ ദോഷമായി ക്രിസ്തു കണ്ടത് കാപട്യമായിരുന്നു എന്നത് ഈ പ്രശംസാവചസ്സിന്െറ ശ്രേഷ്ഠത തെളിയിക്കുന്ന വസ്തുതയാണ്.
കഴിഞ്ഞദിവസം കാലം ചെയ്ത മാത്യൂസ് മാര് ബര്നബാസ് മെത്രാപ്പോലീത്തയെക്കുറിച്ചും ക്രിസ്തു ഇത് പറയുമായിരുന്നു: ‘ഇവനില് കാപട്യം ഇല്ല’ എന്തൊക്കെ പോരായ്മകളാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നത്, എന്തൊക്കെ തെറ്റുകളാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്തിട്ടുള്ളത് എന്ന് നമുക്കറിയാവതല്ല. അതൊക്കെ ഈശ്വരന് മാത്രം അറിയുന്നു. എന്നാല്, ചിലതൊക്കെ നമുക്കും അറിയാം. എല്ലാ ശുദ്ധാത്മാക്കളെയും പോലെ ക്ഷിപ്രകോപിയായിരുന്നു തിരുമേനി. പറയുമ്പോള് പറയുന്നത് ശരിയോ എന്നല്ലാതെ ഇപ്പോള് പറയേണ്ടതുണ്ടോ, ഇങ്ങനെ പറയേണ്ടതുണ്ടോ എന്നൊക്കെ ചിന്തിക്കുന്ന രീതി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സത്യം ബ്രുയാത് എന്നല്ലാതെ പ്രിയം ബ്രുയാത് എന്നോ നബ്രുയാത് സത്യമപ്രിയം എന്നോ കരുതിയുമില്ല. അത് അകന്മഷതയുടെ മുദ്ര. എങ്കിലും അത് പോരായ്മതന്നെ.
ആ പോരായ്മ ഉണ്ടായിരുന്ന മറ്റൊരാളുടെ പേരില് മലങ്കരയില് പള്ളികള് സ്ഥാപിതമായിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തെ നാം പരുമലത്തിരുമേനി എന്നാണ് അറിയുന്നത്. കോപിക്കുന്നത്ര വേഗത്തില് കോപത്തെക്കുറിച്ച് ദു$ഖിക്കുമായിരുന്നു രണ്ട് പേരും. അതിനേക്കാള് പ്രധാനം ഇരുവരിലും കാപട്യം ഒട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണ്. ഒടുവില് കണ്ടപ്പോള് ഒരു പഴയ സംഭവം ഓര്ത്തെടുത്തൂ ഈ മഹാത്മാവ്. ‘താന് മെത്രാനാകുന്നത് കൊള്ളാം. മസ്നപസ ഇട്ടാല് പോരാ. പരുമലത്തിരുമേനിയെപ്പോലെ ആകണം എന്ന് ചേട്ടന് പണ്ട് പറഞ്ഞതാണ്. ഇപ്പോഴും ഞാന് അതിന് ശ്രമിക്കുന്നതേയുള്ളൂ.
വഴിയേറെ കിടക്കുന്നു ഇനിയും’ എണ്പത് കഴിഞ്ഞ ബര്നബാസ് തിരുമേനി അമേരിക്കയില്നിന്നു വന്ന് കോലഞ്ചേരി ആശുപത്രിയോട് ചേര്ന്നുള്ള ഒരുമുറിയില് വിശ്രമിക്കുന്ന കാലത്ത് എന്നോട് പറഞ്ഞതാണ്. എന്തൊരു വിശുദ്ധിയാണ് ഈ വാക്കുകള് ദ്യോതിപ്പിക്കുന്നത്! ശ്രമിക്കുന്നതേയുള്ളത്രെ! ഈ ചേട്ടന് എന്െറ പിതാവാണ്. കോറൂസോ ദശറോറോ പി.എ. പൗലോസ് കോറെപ്പിസ്ക്കോപ്പാ. ആ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് പറയാം ആദ്യം. പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്െറ ആദ്യപാതിയില് ഇംഗ്ളീഷ് പഠിച്ച ഒരേ ഒരു യാക്കോബായ വൈദികന് മാത്രമായിരുന്നു വടക്കന് തിരുവിതാംകൂറില് ഉണ്ടായിരുന്നത്. പൊയ്ക്കാട്ടില് ചാക്കോ അബ്രഹാം മല്പാന്. കോട്ടയത്ത് സീയെമ്മെസ് കോളജ് തുടങ്ങിയപ്പോള് പെരുമ്പാവൂര് കുറുപ്പംപടിയിലും ഒന്നു തുടങ്ങാന് മോഹിച്ചയാള്. യാഥാസ്ഥിതികരായ വിശ്വാസികള് പ്രോട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണത്തെ ഭയപ്പെട്ടു. അവര് എതിര്ക്കുക മാത്രമല്ല, മല്പാനെ ഊരുവിലക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവില് മരണമടഞ്ഞപ്പോള് അന്നത്തെ മലങ്കരമെത്രാപ്പോലീത്തയുടെ കല്പനയുമായി അനന്തരവന് മരങ്ങാട്ട് മാത്തു കത്തനാര് രംഗത്തുവന്നതിനാലാണ് കുറുപ്പംപടിക്കാര് കബറടക്കം നടത്തിയത്.
പൊയ്ക്കാട്ടില് മല്പാന്െറ ദൗഹിത്രനായിരുന്നു തിരുമേനി. മല്പാന്െറ സഹോദരിയുടെ ദൗഹിത്രന് എന്െറ പിതാവ്. ആങ്ങളപെങ്ങള് സന്തതികള്. സെക്കന്ഡ് കസിന്സ് എന്ന് സായിപ്പ്. തിരുമേനിക്ക് രണ്ടുപേര് ആയിരുന്നു ഗുരുക്കന്മാര്. പിതൃവ്യന് പൗലോസച്ചന് എന്ന പ്രശസ്തവൈതികനും ജ്യേഷ്ഠന് പൗലോസ് കോറെപ്പിസ്ക്കോപ്പയും. കോറെപ്പിസ്ക്കോപ്പ സ്കൂളിലും ഗുരുവായി.
കുറുപ്പംപടി എം.ജി.എം ഹൈസ്കൂളിലാണ് തിരുമേനി പഠിച്ചത്. പിന്നീട് അവിടെത്തന്നെ അധ്യാപകനുമായി കുറേക്കാലം. അന്നും സഭയിലെ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളില് ആയിരുന്നു ഈ ജ്യേഷ്ഠാനുജന്മാര്. തിരുമേനി ശെമ്മാശനായി കുറുപ്പംപടി സ്കൂളില് പഠിക്കുമ്പോള് പോലും സഭക്കകത്ത് മറുകക്ഷിയില് ആയിരുന്നു. ഇപ്പോഴത്തെ വഴക്കിനിടയില് അചിന്ത്യമായ സംഗതി. നിയമനം നല്കിയ ജ്യേഷ്ഠനോ നിയമനം സ്വീകരിച്ച അനുജനോ അക്ഷരമുറ്റത്ത് കക്ഷിവഴക്ക് പ്രസക്തമാണെന്ന് കരുതിയില്ല.
പിന്നെ കുറേക്കാലം ഒരുമിച്ചായിരുന്നെങ്കിലും സഭയില് വഴക്ക് വീണ്ടും വന്നു. അതിനുശേഷം ആയിരുന്നു മെത്രാന് വാഴ്ച. വീട്ടുകാരൊക്കെ പോയി. ജ്യേഷ്ഠന് മറുകക്ഷിയിലെ വൈദികപ്രമുഖന് ആയിരുന്നതിനാല് പോയില്ല. മെത്രാനായ ശേഷം നേരെ പോയത് ഗുരുവും ജ്യേഷ്ഠനും ആയ പൗലോസ് കോറെപ്പിസ്പ്പയെ കാണാനാണ്.
വികാരനിര്ഭരമായിരുന്നു ആ സമാഗമം. യാത്ര പറയുന്നതിനു മുമ്പ് മെത്രാപ്പൊലീത്തയുടെ ഔദ്യാഗികവസ്ത്രങ്ങള് ധരിച്ച് കാണണം എന്ന് ജ്യേഷ്ഠന് പറഞ്ഞപ്പോള് അനുസരിച്ചു. കാറില്നിന്ന് ഒരു പെട്ടി തന്നത്താന് എടുത്തുകൊണ്ടുവന്നു. തിരുവസ്ത്ര വിഭൂഷിതനായി. ഇടതുകൈയില് അംശവടി.
വലതുകൈയില് സ്ലീബാ: കുരിശ്. പിന്നെ അവര് ഒരുമിച്ച് പ്രാര്ഥിച്ചു. ജീവിതത്തില് ആദ്യമായി അനുജന് പ്രാര്ഥന തുടങ്ങി, ജ്യേഷ്ഠന് ഏറ്റുചൊല്ലി. സ്വര്ഗം സന്തോഷിച്ച നിമിഷം.
ഏതാനും ദിവസങ്ങള് കഴിഞ്ഞാണ് എന്െറ സ്വര്ഗസ്ഥപത്നി നിര്മലയും ഞാനും ‘കണ്ട് കൈമുത്താന്’ പോയത്. അതിനിടെ മെത്രാനാണെന്നത് മറന്നിട്ടെന്നതുപോലെ കോലഞ്ചേരി ആശുപത്രിയിലെ രോഗക്കിടക്കകള്ക്കരികില് സാന്ത്വനവചസ്സ് പകരുന്ന സാദാവൈദികന്െറ പഴയ റോളിലേക്ക് മാറിയിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഞങ്ങളെ സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഇറങ്ങാറായപ്പോള് ആ നിഷ്കളങ്കത മുഴുവന് തെളിയുന്ന ഒരു സംഭവം. ‘ചേട്ടന് വിശുദ്ധവസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം ധരിച്ച് കാണണം എന്ന് മോഹം പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് അത് ശരിയാണല്ലോ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയത്. നിനക്കും കാണുമല്ലോ അങ്ങനെ കാണാന് ആശ. ‘ ആ മുറി ഗ്രീന്റൂമായി. കൊച്ചപ്പന് മെത്രാനായി. പ്രതിമ പോലെ ഒരു നില്പ്. ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിച്ചയച്ചു.
അതേ, ശിശുസഹജമായ നൈര്മല്യം ആയിരുന്നു മാത്യൂസ് മാര് ബര്നബാസിനെ എന്നും വ്യതിരിക്തനാക്കിയത്. ബര്നബാസ് നഥാനിയേല് ആയിരുന്നു. അവനില് കാപട്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അങ്കമാലിയില് സഹായമെത്രാന് ആയിരിക്കുന്ന കാലം. അവിടെ കാതോലിക്കേറ്റ് സെന്ററുകള് പണിയാന് പണപ്പിരിവ്. കൊച്ചപ്പന് തിരുവനന്തപുരത്ത് വന്നു. എന്നോട് ചോദിച്ചില്ല.
ഞാന് മറുകക്ഷിയാണല്ലേ! എന്നാല്, എന്െറ കാറിലായിരുന്നു നഗരസങ്കീര്ത്തനങ്ങള്. വൈകുന്നേരം വീട്ടില് വരും. ഒരുമിച്ച് പ്രാര്ഥിക്കും. അത്താഴംകഴിഞ്ഞ് ഉറങ്ങാന് പള്ളിയിലേക്ക് പോകും. അനുഗൃഹീതമായിരുന്നു ആ നാളുകള്. ആലുവായില് എന്തൊക്കയോ സമുദായസമരം നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതൊന്നും ഞങ്ങളെ ബാധിച്ചില്ല. ആധ്യാത്മികകാര്യങ്ങളും അത്യാവശ്യം വീട്ടുകാര്യങ്ങളും മാത്രം ആയിരുന്നു ചര്ച്ചകളില്. എന്നാല്, ആലുവയില് ഒരു പാത്രിയര്ക്കാദിനത്തില് ഞാന് ചെയ്ത പ്രസംഗത്തിലെ ഒരു വാക്യം മതിലിനപ്പുറത്തെ സ്വകാര്യതയില് ഇരുന്ന് കേട്ടപ്പോള് എന്നെ ശാസിച്ചും തിരുത്തിയും കത്തെഴുതി. ‘നീ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ല. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്... നാലു കാരണങ്ങള്, അഞ്ചു വേദവാക്യങ്ങള്! അതേ, ബര്നബാസ് നഥാനിയേല് ആയിരുന്നു. അവനില് കാപട്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പിന്നെ ഇടുക്കിയില് മെത്രാനായി. അവിടെ ഒരാശുപത്രി തുടങ്ങി. വളരെ ചെറിയ ഒരേര്പ്പാട്. ഉദ്ഘാടനത്തിന് എന്നെ വിളിച്ചു. മറ്റാരെങ്കിലും വിളിച്ചിരുന്നെങ്കില് ഞാന് തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്ന് അത്ര ദൂരം പോകുമായിരുന്നില്ല. ഇത് പോകാതിരിക്കാനാവുകയില്ല. പോയി.
മടക്കയാത്രയുടെ തുടക്കത്തില് മന്ത്രിച്ചു: ‘ചേട്ടന് വരാനാവുകയില്ലല്ലോ; അതാണ് നിന്നെ വിളിച്ചത്’ വിളിച്ചാല് വിളിച്ചിടത്തെത്തുന്ന അനന്തരവനാണ് ഈ ഐ.എ.എസുകാരന് എന്ന് തെളിയിക്കുകയായിരുന്നില്ല ആ പരിവ്രാജകന്െറ ലക്ഷ്യം. ഗുരുഭക്തിയുടെയും ഭ്രാതൃസ്നേഹത്തിന്െറയും പരാവര്ത്തനമായിരുന്നു ആ ക്ഷണം. ബര്നബാസ് നഥാനിയേല് ആയിരുന്നു. അവനില് കാപട്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഇടുക്കിയില്നിന്ന് പോയത് അമേരിക്കയിലേക്ക്. അവിടെ മറ്റൊരു മെത്രാപ്പൊലീത്തയുമായി സഭാനേതൃത്വം ഉരസുന്നകാലം. ഈ ‘പാവ’ത്തിനെയാണ് അങ്ങോട്ടയച്ചത്. പ്രാര്ഥനയും ഉപവാസവുംകൊണ്ട് വിജയംനേടി ഈ കൃശഗാത്രന്. പ്രശ്നങ്ങളെല്ലാം തീര്ന്നു. ശത്രുക്കള് ഇല്ലാതായത് അവരെല്ലാം മിത്രങ്ങളായതിനാലാണ്. ലോകരീത്യാ യുദ്ധം ചെയ്യാന് അറിഞ്ഞിട്ടല്ല. പ്രാര്ഥനകൊണ്ട് തീരാത്ത പ്രശ്നങ്ങളില്ലെന്ന് തെളിയിക്കാന് കഴിഞ്ഞതായിരുന്നു വിജയരഹസ്യം. അവിടെയും ഒരനുഭവം പറയാനുണ്ട്. ബദല്വിഭാഗം
എന്നെ ധ്യാനഗുരുവായി ക്ഷണിച്ചു. ഞാന് അമേരിക്കയിലെത്തി. വഴക്കൊക്കെ ഒരുവിധം ഒതുങ്ങി എന്നായിരുന്നു എന്െറ ധാരണ. ഒതുങ്ങിയില്ലെന്നറിഞ്ഞത് പിറകെയാണ്. ഏതായാലും കൊച്ചപ്പനെ കണ്ട് പറയാതെ മറ്റേ കൂട്ടരുടെ യോഗത്തിന് പോകാനാവുമായിരുന്നില്ല. ഞാന് ചെന്നു. കോപം ഒന്നും കണ്ടില്ല. എങ്കിലും ഒരു പ്രസാദക്കുറവ്. എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. ഞാന് വായ്പൊത്തി വിനയത്തോടെ ചോദിച്ചു, മക്കാറിയോസ് തിരുമേനിയുടെ യോഗത്തിന് പൊയ്ക്കോട്ടെ? കൊച്ചപ്പന് നേരിട്ട് കോപിച്ചുകണ്ടത് അന്നാണ്. ‘എന്നോട് ചോദിക്കാതെ നീ സമ്മതിച്ചു. അവരുടെ ചെലവില് വന്നു. ഇനി പോകാതിരിക്കുന്നത് തെറ്റല്ലേ? റീ ചെയ്തത് ശരിയായില്ല. എങ്കിലും ഇനി പോവുക തന്നെ വേണം. ദൈവവചനം മാത്രമേ പറയാവൂ. സമുദായരാഷ്ട്രീയം ഒന്നും പറയരുത്’ അതേ, ബര്നബാസ് നഥാനിയേല് ആയിരുന്നു. അവനില് കാപട്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒടുവില് തിരിച്ചുവന്നപ്പോള് കോലഞ്ചേരി ആശുപത്രിയില് താമസിച്ചത് അത്ര ഇഷ്ടമായിട്ടായിരുന്നില്ല. എന്നോട് പറഞ്ഞു: ‘ഇഷ്ടമായിട്ടല്ല, ബാവാ കല്പിച്ചു. ബാവാ എന്െറ ശിഷ്യനാണ്. എങ്കിലും ഇപ്പോള് ബാവയല്ലേ? അനുസരിക്കാന് ഞാന് ബാധ്യസ്ഥനാണ്’. അതേ, ബര്നബാസ് നഥാനിയേല് ആയിരുന്നു. അവനില് കാപട്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വ്യക്തിതലത്തിലെ അനുഭവങ്ങളും കുടുംബതലത്തിലെ അറിവുകളും ഏറെയുണ്ട്. ഞാന് പഠിച്ചതും ഏറെ. പറയാനില്ലാഞ്ഞല്ല ഇവിടെ നിര്ത്തുന്നത്.
എന്നും ഖാദി ധരിച്ച്, സ്വന്തം വസ്ത്രങ്ങള് സ്വയം അലക്കിയെടുത്ത്, ഭാരതീയ സന്യാസിപാരമ്പര്യവും അന്ത്യോഖ്യന്ദയറാ പാരമ്പര്യവും ഗാന്ധിയന് ലാളിത്യവും തന്െറ വ്യക്തിത്വത്തില് സമന്വയിപ്പിച്ച്, വിശ്വസിച്ചതില് വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെയും വിശ്വസിക്കാത്തതിനോട് വിരോധം പുലര്ത്താതെയും, ബന്ധങ്ങളെ മാനിച്ചും അവ ബന്ധനങ്ങളാകാതെ സൂക്ഷിച്ചും ഈ ഭൂമിയിലൂടെ നടന്നുപോയ മഹാനായിരുന്നു ബര്നബാസ്. യഹോവയെ മുഖാമുഖമായി കണ്ട മോശയെപ്പോലെ മറ്റൊരു പ്രവാചകന് ഇസ്രായേലില് ഉണ്ടായില്ല എന്ന് ബൈബ്ളിലുണ്ട്. എതിര്പക്ഷത്തെ തോമസ് പ്രഥമന് ‘ഞാന് കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ വിശുദ്ധന്’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ച മാത്യൂസ് മാര് ബര്നബാസിനെ പോലെ മറ്റൊരു മെത്രാന് ഏതെങ്കിലും ക്രൈസ്തവസഭയില് ഉണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യതയും അതുപോലെതന്നെ ശുഷ്കമാണ്. ആ ആത്മാവിന് നിത്യശാന്തി നേരുക
Sunday, June 05, 2016
The Geography of Genius: A Search for the World's Most Creative Places from Ancient Athens to Silicon Valley Hardcover – by Eric Weiner (Author)
An Amazon Best Book of January 2016: Eric Weiner’s first book, The Geography of Bliss, found him in search of the happiest places on Earth. Now, in The Geography of Genius, he looks for creative hotbeds where geniuses from Socrates to Steve Jobs thrived, and asks why. Moreover, why do these hotbeds eventually fizzle? The book—an irreverent and surprisingly entertaining blend of historical biography, travel essay, and sociological study—centers around this quote by Plato: “What is honored in a country will be cultivated there,” be it intellectual discourse, art, music, literature, or life-altering gadgets like the iPhone. In the process of determining the conditions by which golden ages of genius happened when and where they did, Weiner also uncovers intriguing anecdotes that serve to illuminate and humanize god-like “characters” like Michelangelo, Beethoven, and Freud. He likewise stumbles upon answers to compelling questions like, why does genius seem like such a boy’s club? I am one of those people who dog-ear pages that contain things I find particularly interesting, and few pages of this book remained intact. There are enough fascinating and fun factoids in The Geography of Genius to keep you supplied at cocktail parties and around water coolers for years. But aside from that, it documents a moving quest that wasn’t undertaken just to satisfy a journalist’s curiosity. Weiner is a father and while it’s supposedly “too late for him,” his young daughter can still reap the lessons he learned from his travels, from defining genius, and apply them to her life. I would argue it isn’t too late for any of us. –Erin Kodicek
Thursday, June 02, 2016
Good Books to Read
The Cave and the Light: Plato Versus Aristotle, and the Struggle for the Soul of Western Civilization – Herman, Arthur
Leadership BS: Fixing Workplaces and Careers One Truth at a Time – Pfeffer, Jeffrey
Big Magic: Creative Living Beyond Fear – Gilbert, Elizabeth
Wherever You Go, There You Are: Mindfulness Meditation in Everyday Life – Kabat-Zinn, Jon
Tao Te Ching: A New English Version – Lao Tzu
Think like a Freak: The Authors of Freakonomics Offer to Retrain Your Brain – Levitt, Steven D.
How to Think Like Leonardo da Vinci: Seven Steps to Genius Every Day – Gelb, Michael J
The Artist's Way: A Spiritual Path to Higher Creativity – Cameron, Julia
The First 20 Hours: How to Learn Anything...Fast – Kaufman, Josh
The Power of Vulnerability: Teachings of Authenticity, Connections and Courage – Brown, Brené
The Gifts of Imperfection: Let Go of Who You Think You're Supposed to Be and Embrace Who You Are – Brown, Brené
The Highly Sensitive Person: How to Thrive When the World Overwhelms You – Aron, Elaine N.
What the Bleep Do We Know!?: Discovering the Endless Possibilities for Altering Your Everyday Reality – Arntz, William
Feel the Fear and Do It Anyway – Jeffers, Susan
The Sports Gene: Inside the Science of Extraordinary Athletic Performance – Epstein, David
What If?: Serious Scientific Answers to Absurd Hypothetical Questions – Munroe, Randall
Mastery – Greene, Robert
The 4-Hour Workweek – Ferriss, Timothy
Poke the Box – Godin, Seth
The Black Swan: The Impact of the Highly Improbable – Taleb, Nassim Nicholas
Start with Why: How Great Leaders Inspire Everyone to Take Action – Sinek, Simon
Daring Greatly: How the Courage to Be Vulnerable Transforms the Way We Live, Love, Parent, and Lead – Brown, Brené
Influence: The Psychology of Persuasion – Cialdini, Robert B.
Moonwalking with Einstein: The Art and Science of Remembering Everything – Foer, Joshua
Linchpin: Are You Indispensable? – Godin, Seth
Think and Grow Rich – Hill, Napoleon
Mindset: The New Psychology of Success – Dweck, Carol S.
Drive: The Surprising Truth About What Motivates Us – Pink, Daniel H.
Flow: The Psychology of Optimal Experience – Csikszentmihalyi, Mihaly
The Power of Habit: Why We Do What We Do in Life and Business – Duhigg, Charles
To Sell Is Human: The Surprising Truth About Moving Others – Pink, Daniel H.
Crush It!: Why Now Is the Time to Cash In on Your Passion – Vaynerchuk, Gary
How We Decide – Lehrer, Jonah
SuperFreakonomics: Global Cooling, Patriotic Prostitutes And Why Suicide Bombers Should Buy Life Insurance – Levitt, Steven D.
Psycho-Cybernetics, A New Way to Get More Living Out of Life – Maltz, Maxwell
Contagious: Why Things Catch On – Berger, Jonah
How to Win Friends and Influence People – Carnegie, Dale
Outliers: The Story of Success – Gladwell, Malcolm
Awaken the Giant Within: How to Take Immediate Control of Your Mental, Emotional, Physical and Financial Destiny! – Robbins, Anthony
Freakonomics: A Rogue Economist Explores the Hidden Side of Everything (Freakonomics, #1) – Levitt, Steven D.
Quiet: The Power of Introverts in a World That Can't Stop Talking – Cain, Susan
The 7 Habits of Highly Effective People: Powerful Lessons in Personal Change – Covey, Stephen R.
The Tipping Point: How Little Things Can Make a Big Difference – Gladwell, Malcolm
Man's Search for Meaning – Frankl, Viktor E.
The Last Lecture – Pausch, Randy
Steve Jobs – Isaacson, Walter
Daily Rituals: How Artists Work – Currey, Mason
Why We Make Mistakes: How We Look Without Seeing, Forget Things in Seconds, and Are All Pretty Sure We Are Way Above Average – Hallinan, Joseph T.
Do the Work – Pressfield, Steven
The War of Art: Break Through the Blocks & Win Your Inner Creative Battles – Pressfield, Steven
Creativity, Inc.: Overcoming the Unseen Forces That Stand in the Way of True Inspiration – Catmull, Ed
The One Thing: The Surprisingly Simple Truth Behind Extraordinary Results – Keller, Gary
Steal Like an Artist: 10 Things Nobody Told You About Being Creative – Kleon, Austin
Show Your Work!: 10 Ways to Share Your Creativity and Get Discovered – Kleon, Austin
Leaders Eat Last – Sinek, Simon
Smartcuts: How Hackers, Innovators, and Icons Accelerate Success – Snow, Shane
The Art of Asking; or, How I Learned to Stop Worrying and Let People Help – Palmer, Amanda
Superforecasting: The Art and Science of Prediction – Philip E. Tetlock, Dan Gardner
Saturday, May 28, 2016
Beating the Averages
(This article is derived from a talk given at the 2001 Franz Developer Symposium.) In the summer of 1995, my friend Robert Morris and I started a startup called Viaweb. Our plan was to write software that would let end users build online stores. What was novel about this software, at the time, was that it ran on our server, using ordinary Web pages as the interface. A lot of people could have been having this idea at the same time, of course, but as far as I know, Viaweb was the first Web-based application. It seemed such a novel idea to us that we named the company after it: Viaweb, because our software worked via the Web, instead of running on your desktop computer. Another unusual thing about this software was that it was written primarily in a programming language called Lisp. It was one of the first big end-user applications to be written in Lisp, which up till then had been used mostly in universities and research labs. [1] The Secret Weapon Eric Raymond has written an essay called "How to Become a Hacker," and in it, among other things, he tells would-be hackers what languages they should learn. He suggests starting with Python and Java, because they are easy to learn. The serious hacker will also want to learn C, in order to hack Unix, and Perl for system administration and cgi scripts. Finally, the truly serious hacker should consider learning Lisp: Lisp is worth learning for the profound enlightenment experience you will have when you finally get it; that experience will make you a better programmer for the rest of your days, even if you never actually use Lisp itself a lot.This is the same argument you tend to hear for learning Latin. It won't get you a job, except perhaps as a classics professor, but it will improve your mind, and make you a better writer in languages you do want to use, like English. But wait a minute. This metaphor doesn't stretch that far. The reason Latin won't get you a job is that no one speaks it. If you write in Latin, no one can understand you. But Lisp is a computer language, and computers speak whatever language you, the programmer, tell them to. So if Lisp makes you a better programmer, like he says, why wouldn't you want to use it? If a painter were offered a brush that would make him a better painter, it seems to me that he would want to use it in all his paintings, wouldn't he? I'm not trying to make fun of Eric Raymond here. On the whole, his advice is good. What he says about Lisp is pretty much the conventional wisdom. But there is a contradiction in the conventional wisdom: Lisp will make you a better programmer, and yet you won't use it. Why not? Programming languages are just tools, after all. If Lisp really does yield better programs, you should use it. And if it doesn't, then who needs it? This is not just a theoretical question. Software is a very competitive business, prone to natural monopolies. A company that gets software written faster and better will, all other things being equal, put its competitors out of business. And when you're starting a startup, you feel this very keenly. Startups tend to be an all or nothing proposition. You either get rich, or you get nothing. In a startup, if you bet on the wrong technology, your competitors will crush you. Robert and I both knew Lisp well, and we couldn't see any reason not to trust our instincts and go with Lisp. We knew that everyone else was writing their software in C++ or Perl. But we also knew that that didn't mean anything. If you chose technology that way, you'd be running Windows. When you choose technology, you have to ignore what other people are doing, and consider only what will work the best. This is especially true in a startup. In a big company, you can do what all the other big companies are doing. But a startup can't do what all the other startups do. I don't think a lot of people realize this, even in startups. The average big company grows at about ten percent a year. So if you're running a big company and you do everything the way the average big company does it, you can expect to do as well as the average big company-- that is, to grow about ten percent a year. The same thing will happen if you're running a startup, of course. If you do everything the way the average startup does it, you should expect average performance. The problem here is, average performance means that you'll go out of business. The survival rate for startups is way less than fifty percent. So if you're running a startup, you had better be doing something odd. If not, you're in trouble. Back in 1995, we knew something that I don't think our competitors understood, and few understand even now: when you're writing software that only has to run on your own servers, you can use any language you want. When you're writing desktop software, there's a strong bias toward writing applications in the same language as the operating system. Ten years ago, writing applications meant writing applications in C. But with Web-based software, especially when you have the source code of both the language and the operating system, you can use whatever language you want. This new freedom is a double-edged sword, however. Now that you can use any language, you have to think about which one to use. Companies that try to pretend nothing has changed risk finding that their competitors do not. If you can use any language, which do you use? We chose Lisp. For one thing, it was obvious that rapid development would be important in this market. We were all starting from scratch, so a company that could get new features done before its competitors would have a big advantage. We knew Lisp was a really good language for writing software quickly, and server-based applications magnify the effect of rapid development, because you can release software the minute it's done. If other companies didn't want to use Lisp, so much the better. It might give us a technological edge, and we needed all the help we could get. When we started Viaweb, we had no experience in business. We didn't know anything about marketing, or hiring people, or raising money, or getting customers. Neither of us had ever even had what you would call a real job. The only thing we were good at was writing software. We hoped that would save us. Any advantage we could get in the software department, we would take. So you could say that using Lisp was an experiment. Our hypothesis was that if we wrote our software in Lisp, we'd be able to get features done faster than our competitors, and also to do things in our software that they couldn't do. And because Lisp was so high-level, we wouldn't need a big development team, so our costs would be lower. If this were so, we could offer a better product for less money, and still make a profit. We would end up getting all the users, and our competitors would get none, and eventually go out of business. That was what we hoped would happen, anyway. What were the results of this experiment? Somewhat surprisingly, it worked. We eventually had many competitors, on the order of twenty to thirty of them, but none of their software could compete with ours. We had a wysiwyg online store builder that ran on the server and yet felt like a desktop application. Our competitors had cgi scripts. And we were always far ahead of them in features. Sometimes, in desperation, competitors would try to introduce features that we didn't have. But with Lisp our development cycle was so fast that we could sometimes duplicate a new feature within a day or two of a competitor announcing it in a press release. By the time journalists covering the press release got round to calling us, we would have the new feature too. It must have seemed to our competitors that we had some kind of secret weapon-- that we were decoding their Enigma traffic or something. In fact we did have a secret weapon, but it was simpler than they realized. No one was leaking news of their features to us. We were just able to develop software faster than anyone thought possible. When I was about nine I happened to get hold of a copy of The Day of the Jackal, by Frederick Forsyth. The main character is an assassin who is hired to kill the president of France. The assassin has to get past the police to get up to an apartment that overlooks the president's route. He walks right by them, dressed up as an old man on crutches, and they never suspect him. Our secret weapon was similar. We wrote our software in a weird AI language, with a bizarre syntax full of parentheses. For years it had annoyed me to hear Lisp described that way. But now it worked to our advantage. In business, there is nothing more valuable than a technical advantage your competitors don't understand. In business, as in war, surprise is worth as much as force. And so, I'm a little embarrassed to say, I never said anything publicly about Lisp while we were working on Viaweb. We never mentioned it to the press, and if you searched for Lisp on our Web site, all you'd find were the titles of two books in my bio. This was no accident. A startup should give its competitors as little information as possible. If they didn't know what language our software was written in, or didn't care, I wanted to keep it that way.[2] The people who understood our technology best were the customers. They didn't care what language Viaweb was written in either, but they noticed that it worked really well. It let them build great looking online stores literally in minutes. And so, by word of mouth mostly, we got more and more users. By the end of 1996 we had about 70 stores online. At the end of 1997 we had 500. Six months later, when Yahoo bought us, we had 1070 users. Today, as Yahoo Store, this software continues to dominate its market. It's one of the more profitable pieces of Yahoo, and the stores built with it are the foundation of Yahoo Shopping. I left Yahoo in 1999, so I don't know exactly how many users they have now, but the last I heard there were about 20,000. The Blub Paradox What's so great about Lisp? And if Lisp is so great, why doesn't everyone use it? These sound like rhetorical questions, but actually they have straightforward answers. Lisp is so great not because of some magic quality visible only to devotees, but because it is simply the most powerful language available. And the reason everyone doesn't use it is that programming languages are not merely technologies, but habits of mind as well, and nothing changes slower. Of course, both these answers need explaining. I'll begin with a shockingly controversial statement: programming languages vary in power. Few would dispute, at least, that high level languages are more powerful than machine language. Most programmers today would agree that you do not, ordinarily, want to program in machine language. Instead, you should program in a high-level language, and have a compiler translate it into machine language for you. This idea is even built into the hardware now: since the 1980s, instruction sets have been designed for compilers rather than human programmers. Everyone knows it's a mistake to write your whole program by hand in machine language. What's less often understood is that there is a more general principle here: that if you have a choice of several languages, it is, all other things being equal, a mistake to program in anything but the most powerful one. [3] There are many exceptions to this rule. If you're writing a program that has to work very closely with a program written in a certain language, it might be a good idea to write the new program in the same language. If you're writing a program that only has to do something very simple, like number crunching or bit manipulation, you may as well use a less abstract language, especially since it may be slightly faster. And if you're writing a short, throwaway program, you may be better off just using whatever language has the best library functions for the task. But in general, for application software, you want to be using the most powerful (reasonably efficient) language you can get, and using anything else is a mistake, of exactly the same kind, though possibly in a lesser degree, as programming in machine language. You can see that machine language is very low level. But, at least as a kind of social convention, high-level languages are often all treated as equivalent. They're not. Technically the term "high-level language" doesn't mean anything very definite. There's no dividing line with machine languages on one side and all the high-level languages on the other. Languages fall along a continuum [4] of abstractness, from the most powerful all the way down to machine languages, which themselves vary in power. Consider Cobol. Cobol is a high-level language, in the sense that it gets compiled into machine language. Would anyone seriously argue that Cobol is equivalent in power to, say, Python? It's probably closer to machine language than Python. Or how about Perl 4? Between Perl 4 and Perl 5, lexical closures got added to the language. Most Perl hackers would agree that Perl 5 is more powerful than Perl 4. But once you've admitted that, you've admitted that one high level language can be more powerful than another. And it follows inexorably that, except in special cases, you ought to use the most powerful you can get. This idea is rarely followed to its conclusion, though. After a certain age, programmers rarely switch languages voluntarily. Whatever language people happen to be used to, they tend to consider just good enough. Programmers get very attached to their favorite languages, and I don't want to hurt anyone's feelings, so to explain this point I'm going to use a hypothetical language called Blub. Blub falls right in the middle of the abstractness continuum. It is not the most powerful language, but it is more powerful than Cobol or machine language. And in fact, our hypothetical Blub programmer wouldn't use either of them. Of course he wouldn't program in machine language. That's what compilers are for. And as for Cobol, he doesn't know how anyone can get anything done with it. It doesn't even have x (Blub feature of your choice). As long as our hypothetical Blub programmer is looking down the power continuum, he knows he's looking down. Languages less powerful than Blub are obviously less powerful, because they're missing some feature he's used to. But when our hypothetical Blub programmer looks in the other direction, up the power continuum, he doesn't realize he's looking up. What he sees are merely weird languages. He probably considers them about equivalent in power to Blub, but with all this other hairy stuff thrown in as well. Blub is good enough for him, because he thinks in Blub. When we switch to the point of view of a programmer using any of the languages higher up the power continuum, however, we find that he in turn looks down upon Blub. How can you get anything done in Blub? It doesn't even have y. By induction, the only programmers in a position to see all the differences in power between the various languages are those who understand the most powerful one. (This is probably what Eric Raymond meant about Lisp making you a better programmer.) You can't trust the opinions of the others, because of the Blub paradox: they're satisfied with whatever language they happen to use, because it dictates the way they think about programs. I know this from my own experience, as a high school kid writing programs in Basic. That language didn't even support recursion. It's hard to imagine writing programs without using recursion, but I didn't miss it at the time. I thought in Basic. And I was a whiz at it. Master of all I surveyed. The five languages that Eric Raymond recommends to hackers fall at various points on the power continuum. Where they fall relative to one another is a sensitive topic. What I will say is that I think Lisp is at the top. And to support this claim I'll tell you about one of the things I find missing when I look at the other four languages. How can you get anything done in them, I think, without macros? [5] Many languages have something called a macro. But Lisp macros are unique. And believe it or not, what they do is related to the parentheses. The designers of Lisp didn't put all those parentheses in the language just to be different. To the Blub programmer, Lisp code looks weird. But those parentheses are there for a reason. They are the outward evidence of a fundamental difference between Lisp and other languages. Lisp code is made out of Lisp data objects. And not in the trivial sense that the source files contain characters, and strings are one of the data types supported by the language. Lisp code, after it's read by the parser, is made of data structures that you can traverse. If you understand how compilers work, what's really going on is not so much that Lisp has a strange syntax as that Lisp has no syntax. You write programs in the parse trees that get generated within the compiler when other languages are parsed. But these parse trees are fully accessible to your programs. You can write programs that manipulate them. In Lisp, these programs are called macros. They are programs that write programs. Programs that write programs? When would you ever want to do that? Not very often, if you think in Cobol. All the time, if you think in Lisp. It would be convenient here if I could give an example of a powerful macro, and say there! how about that? But if I did, it would just look like gibberish to someone who didn't know Lisp; there isn't room here to explain everything you'd need to know to understand what it meant. In Ansi Common Lisp I tried to move things along as fast as I could, and even so I didn't get to macros until page 160. But I think I can give a kind of argument that might be convincing. The source code of the Viaweb editor was probably about 20-25% macros. Macros are harder to write than ordinary Lisp functions, and it's considered to be bad style to use them when they're not necessary. So every macro in that code is there because it has to be. What that means is that at least 20-25% of the code in this program is doing things that you can't easily do in any other language. However skeptical the Blub programmer might be about my claims for the mysterious powers of Lisp, this ought to make him curious. We weren't writing this code for our own amusement. We were a tiny startup, programming as hard as we could in order to put technical barriers between us and our competitors. A suspicious person might begin to wonder if there was some correlation here. A big chunk of our code was doing things that are very hard to do in other languages. The resulting software did things our competitors' software couldn't do. Maybe there was some kind of connection. I encourage you to follow that thread. There may be more to that old man hobbling along on his crutches than meets the eye. Aikido for Startups But I don't expect to convince anyone (over 25) to go out and learn Lisp. The purpose of this article is not to change anyone's mind, but to reassure people already interested in using Lisp-- people who know that Lisp is a powerful language, but worry because it isn't widely used. In a competitive situation, that's an advantage. Lisp's power is multiplied by the fact that your competitors don't get it. If you think of using Lisp in a startup, you shouldn't worry that it isn't widely understood. You should hope that it stays that way. And it's likely to. It's the nature of programming languages to make most people satisfied with whatever they currently use. Computer hardware changes so much faster than personal habits that programming practice is usually ten to twenty years behind the processor. At places like MIT they were writing programs in high-level languages in the early 1960s, but many companies continued to write code in machine language well into the 1980s. I bet a lot of people continued to write machine language until the processor, like a bartender eager to close up and go home, finally kicked them out by switching to a risc instruction set. Ordinarily technology changes fast. But programming languages are different: programming languages are not just technology, but what programmers think in. They're half technology and half religion.[6] And so the median language, meaning whatever language the median programmer uses, moves as slow as an iceberg. Garbage collection, introduced by Lisp in about 1960, is now widely considered to be a good thing. Runtime typing, ditto, is growing in popularity. Lexical closures, introduced by Lisp in the early 1970s, are now, just barely, on the radar screen. Macros, introduced by Lisp in the mid 1960s, are still terra incognita. Obviously, the median language has enormous momentum. I'm not proposing that you can fight this powerful force. What I'm proposing is exactly the opposite: that, like a practitioner of Aikido, you can use it against your opponents. If you work for a big company, this may not be easy. You will have a hard time convincing the pointy-haired boss to let you build things in Lisp, when he has just read in the paper that some other language is poised, like Ada was twenty years ago, to take over the world. But if you work for a startup that doesn't have pointy-haired bosses yet, you can, like we did, turn the Blub paradox to your advantage: you can use technology that your competitors, glued immovably to the median language, will never be able to match. If you ever do find yourself working for a startup, here's a handy tip for evaluating competitors. Read their job listings. Everything else on their site may be stock photos or the prose equivalent, but the job listings have to be specific about what they want, or they'll get the wrong candidates. During the years we worked on Viaweb I read a lot of job descriptions. A new competitor seemed to emerge out of the woodwork every month or so. The first thing I would do, after checking to see if they had a live online demo, was look at their job listings. After a couple years of this I could tell which companies to worry about and which not to. The more of an IT flavor the job descriptions had, the less dangerous the company was. The safest kind were the ones that wanted Oracle experience. You never had to worry about those. You were also safe if they said they wanted C++ or Java developers. If they wanted Perl or Python programmers, that would be a bit frightening-- that's starting to sound like a company where the technical side, at least, is run by real hackers. If I had ever seen a job posting looking for Lisp hackers, I would have been really worried. Notes [1] Viaweb at first had two parts: the editor, written in Lisp, which people used to build their sites, and the ordering system, written in C, which handled orders. The first version was mostly Lisp, because the ordering system was small. Later we added two more modules, an image generator written in C, and a back-office manager written mostly in Perl. In January 2003, Yahoo released a new version of the editor written in C++ and Perl. It's hard to say whether the program is no longer written in Lisp, though, because to translate this program into C++ they literally had to write a Lisp interpreter: the source files of all the page-generating templates are still, as far as I know, Lisp code. (See Greenspun's Tenth Rule.) [2] Robert Morris says that I didn't need to be secretive, because even if our competitors had known we were using Lisp, they wouldn't have understood why: "If they were that smart they'd already be programming in Lisp." [3] All languages are equally powerful in the sense of being Turing equivalent, but that's not the sense of the word programmers care about. (No one wants to program a Turing machine.) The kind of power programmers care about may not be formally definable, but one way to explain it would be to say that it refers to features you could only get in the less powerful language by writing an interpreter for the more powerful language in it. If language A has an operator for removing spaces from strings and language B doesn't, that probably doesn't make A more powerful, because you can probably write a subroutine to do it in B. But if A supports, say, recursion, and B doesn't, that's not likely to be something you can fix by writing library functions. [4] Note to nerds: or possibly a lattice, narrowing toward the top; it's not the shape that matters here but the idea that there is at least a partial order. [5] It is a bit misleading to treat macros as a separate feature. In practice their usefulness is greatly enhanced by other Lisp features like lexical closures and rest parameters. [6] As a result, comparisons of programming languages either take the form of religious wars or undergraduate textbooks so determinedly neutral that they're really works of anthropology. People who value their peace, or want tenure, avoid the topic. But the question is only half a religious one; there is something there worth studying, especially if you want to design new languages. |
Subscribe to:
Posts (Atom)
Emotional - Leonard Mlodnow
We’ve all been told that thinking rationally is the key to success. But at the cutting edge of science, researchers are discovering that ...
-
സ്നേഹിക്കയില്ല ഞാൻ നോവുമാത്മാവിനെ സ്നേഹിച്ചിടാത്തൊരു തത്വ ശാസ്ത്രത്തെയും!!!! ഒന്നാം കൊമ്പത്ത് വന്നിരുന്നന്നൊരു പുന്നാരക്കിളി ചോദിച്...
-
"അത്രമേല് പ്രാണനും പ്രാണനായ് നിന്ന നീ യാത്ര പറയാതെ പോയതുചിതമോ? വിണ്ണില് വെളിച്ചമെഴുതി നിന്നീടുമോ കണ്ണിലൊരുകുറി കൂടി ക്ഷണപ്രഭേ?... -
Father, it's too late for making up with you The time for debates on honour is over now You won, didn't you? You left me witho...